Krzyk

„Krzyk” jest filmem mocnym, mrocznym, pełnym napięcia, sensacyjnym w sposobie prowadzenia narracji i zarazem bardzo emocjonalnym w tonie, co udziela się widowni. I czy będą to reakcje nacechowane dodatnio czy ujemnie, Barbara Sass nie uchybiła starej zasadzie kina: przede wszystkim nie nudzić” – pisała po premierze „Krzyku” jedna z recenzentek. O wysokiej randze trzeciego po „Bez miłości” i „Debiutantce” filmu twórczyni „Pokuszenia” przesądza głównie znakomita rola Doroty Stalińskiej, przez wiele lat ulubionej aktorki Sass. Stalińska dała tu subtelnie wycieniowany psychologicznie portret wulgarnej dziewczyny z marginesu, przebojowej i silnej w realiach półświatka, lecz zdumiewająco bezbronnej i zagubionej w świecie ludzi „normalnych”, nie skażonych przestępczą przeszłością ani wychowaniem w patologicznej rodzinie. Obsadową niespodzianką filmu jest też zapadający w pamięć epizodyczny występ Igi Cembrzyńskiej w roli zapijaczonej, zeszmaconej matki bohaterki. Sporo też w „Krzyku” przenikliwych obserwacji nie tylko ludzkiej psychiki, lecz także barwnych obyczajowych konkretów rodem z „zakazanych” rejonów stolicy.

Rok 1981. Marianna, młoda złodziejka z warszawskiej Pragi, wychodzi z więzienia i dzięki pomocy kuratora społecznego rozpoczyna pracę w luksusowym domu starców. Trwa tam właśnie kontrola. Istnieją bowiem podejrzenia, że część miejsc zajmują bezprawnie dawni prominenci. Jednym z nich jest podobno antypatyczny i władczy pan Nowicki, zwany Starym, którym opiekuje się Marianna. Niebawem dziewczyna opuszcza zapuszczone mieszkanie matki alkoholiczki i jej kochanka. Wprowadza się do swego nowego chłopaka Marka, pielęgniarza z domu starców. Chwilowo mieszka on w baraku, lecz ma obiecany lokal w spółdzielni. Pod wpływem uczucia do Marka Marianna zmienia się z wulgarnej chłopczycy w miłą, zadbaną dziewczynę. Niestety, idylla nie trwa długo. Brak im pieniędzy na mieszkanie, które Markowi przyznano. Dziewczyna po gwałtownej kłótni z Nowickim zabija go, sądząc, że wymierza sprawiedliwość, choć zarzuty przeciwko niemu okażą się fałszywe.

[Źródło: TVP]

Reżyseria: Barbara Sass
Współpraca reżyserska: Wacław Radecki, Irena Tarasow
Scenariusz: Barbara Sass
Zdjęcia: Wiesław Zdort
Muzyka: Wojciech Trzciński

Obsada aktorska: Dorota Stalińska, Stanisław Igar, Krzysztof Pieczyński, Iga Cembrzyńska, Anna Romantowska