Wrzeciono czasu

Andrzej Kondratiuk i Iga Cembrzyńska wracają do domu nad rzeką i stawu, który staje się scenografią ich życia i filmu. Przyroda, rodzina, sąsiedzi i kolejne pory roku wchodzą w strukturę osobistego „pamiętnika artysty”. Codzienność miesza się z fikcją, a zabawie kamerą towarzyszą rozmowy o miłości, zazdrości, sztuce i przemijaniu. Film jest jednocześnie portretem małżeństwa i medytacją nad czasem.

SEKCJA HOMMAGE À KONDRATIUK

Pruchno, pruchno… mówią Andrzej z Igą chodząc po drewnianym pomoście przed domkiem. Zastana sytuacja i zima z zamarzniętym stawem stają się natychmiast elementem nowego filmu. Zamarznięty staw, to łyżwy i nowe pomysły powstające w wyobraźni Andrzeja na wykorzystanie talentu aktorskiego Igi. Można powiedzieć, że nieustanna zabawa ale tej zabawie towarzyszą ważne, pełne napięcia, rozmowy toczące się pomiędzy reżyserem/mężem i aktorką/żoną. Wraz z nadchodzącą wiosną pojawiają się nowe obrazy i nowe wątki jak przyjazd Januszka z Mamą i małą córeczką Werą. Lato pełne słońca oraz pojawienie się Kasi Figury buduje nam piękne sceny sesji fotograficznych zaaranżowanych przez reżysera oraz niewielkich zabawnych scenek zagranych w duecie Kasia Figura i Andrzej Kondratiuk. Za kamerą większości scen w których gra reżyser stoi znakomity operator Maciej Kijowski. W filmie pojawia się również wątek zazdrości Igi do młodziutkiej Kasi/Matyldy filmowej. Codzienność miesza się z fikcją a w towarzyszy temu niepokój związany z obsesjami, rozterkami artystycznymi i moralnymi na temat miłości i przemijania.

Ajka Tarasow