Życie jest piękne (Life is Beautiful)

Guido, żydowski księgarz, po deportacji do obozu koncentracyjnego próbuje ochronić syna przed grozą rzeczywistości. Przekonuje chłopca, że uczestniczą w wielkiej grze, w której trzeba zdobywać punkty i przestrzegać reguł. Benigni łączy komediowy rytm z tragedią Zagłady, pytając o granice przedstawiania niewyobrażalnego. Wyobraźnia ojca staje się desperackim gestem miłości i ostatnią przestrzenią wolności.

SEKCJA UKOCHANE FILMY MARII KIEŚLOWSKIEJ

Film „Życie jest piękne”, uhonorowany Grand Prix w Cannes i trzema Oscarami (za najlepszy film nieanglojęzyczny, pierwszoplanową rolę Roberta Benigniego oraz muzykę Nicoli Piovaniego), stał się światowym wydarzeniem i na nowo otworzył debatę o granicach artystycznego przedstawiania Zagłady. Czy komedia może mówić o doświadczeniu, po którym żadna opowieść nie może już pozostać niewinna? Humor nie unieważnia tu tragedii ani nie odbiera jej ciężaru. Staje się desperackim gestem miłości — ostatnią przestrzenią wolności i próbą ocalenia człowieczeństwa w miejscu stworzonym po to, by odebrać ludziom godność.

Diana Dąbrowska